Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Παίρνει Ίζι Μπράουν η Λιντς

Κοντά στην απόκτηση του 21χρονου μεσοεπιθετικού με τη μορφή δανεισμού από την Τσέλσι βρίσκεται η Λιντς.               



Μεταγραφική ενίσχυση από την Τσέλσι αναμένεται τις επόμενες ώρες για την Λιντς. Η ομάδα του Μαρσέλο Μπιέλσα, σύμφωνα με τα βρετανικά δημοσιεύματα, βρίσκεται πολύ κοντά στην απόκτηση του Ίζι Μπράουν.

Ο 21χρονος μεσοεπιθετικός που την περσινή σεζόν αντιμετώπισε σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, έχει αγωνιστεί μεταξύ άλλων ως δανεικός σε Φίτεσε, Χάντερσφιλντ και Μπράιτον.


Επιμέλεια: Παναγιώτης Παναγούλιας
http://www.sport-fm.gr/article/podosfairo/pairnei-izi-mpraoun-apo-tin-tselsi-i-lids/3547555

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Νοκ-άουτ η Λιντς

Η Πρέστον υποχρέωσε τη Λιντς σε οδυνηρό αποκλεισμό στον 2ο γύρο του League Cup.
Οι φιλοξενούμενοι επικράτησαν 2-0 με αυτογκόλ των Ντάνιελ Τζόνσον στο 2ο λεπτό και γκολ του Μπράντον Μπάρκερ στο 45+1′.
Η πρόκριση της Πρέστον αποκτά μεγαλύτερη αξία αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι στο 29′ αποβλήθηκε ο Ράιαν Λέντσον.

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018

Η συγγνώμη του Μπιέλσα στον Κρέσπο άργησε... δύο δεκαετίες

Ποτέ δεν είναι αργά, λένε, με τον Μαρσέλο Μπιέλσα να ζητάει συγγνώμη από τον συμπατριώτη του Ερνάν Κρέσπο, για γεγονότα που συνέβησαν πριν από περίπου 20 χρόνια.

Αν και ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, ο τεχνικός καθοδηγητής της Λιντς, Μαρσέλο Μπιιέλσα, απολογήθηκε για την προ 20ετίας συμπεριφορά του απέναντι στον τότε παίκτη του, Ερνάν Κρέσπο, κατά την διάρκεια συνέντευξης Τύπου, ζητώντας συγγνώμη.

"Είχα την τύχη να προπονώ έναν σπουδαίο μεσοεπιθετικό, τον Κρέσπο. Ήταν ένας ποδοσφαιριστής πολύ γενναιόδωρος. Τον είχα δύο φορές, τη μία όταν ακόμα ήταν στη διαδικασία ωρίμανσης και την άλλη όταν είχε πια ωριμάσει. Στην πρώτη περίπτωση θυμάμαι ότι του είχα πει ότι ήδη τον θεωρούσα ώριμο παίκτη, αλλά του έλεγα ψέματα. Προσπαθούσα να τονώσω την αυτοπεποίθησή του αποδίδοντάς του ένα χαρακτηριστικό, το οποίο ήξερα ότι δεν διέθετε.

Με το πέρασμα των χρόνων, ωρίμασε πραγματικά. Και του είπα ότι είναι ένας παίκτης διαφορετικός. Αυτός απόρησε και κατάλαβε ότι τον είχα κοροϊδέψει την πρώτη φορά. Δεν του ζήτησα συγγνώμη, δεν με συγχώρεσε και έχει δίκιο".

Η "αλεπού" των πάγκων που βρίσκεται στον προπονητικό θώκο των "παγωνιών" από τα μέσα Ιουνίου του 2018, βγάζοντας τα προς το ζην στο Νησί, δεν παρέλειψε να απευθυνθεί και στους γονείς νέων ποδοσφαιριστών, συμβουλεύοντάς τους να μην διαπράξουν το ίδιο λάθος. "Λέω αυτή την ιστορία για να του ζητήσω δημόσια συγγνώμη. Αν οι γονείς έχουν ένα παιδί και θέλουν να του πουν ψέματα για τις ικανότητές του, τότε μπορεί στιγμιαία να λύσουν ένα πρόβλημα. Εγώ έκανα αυτό το λάθος με τον Κρέσπο", ανέφερε χαρακτηριστικά ο 63χρονος κόουτς, που στο παρελθόν έχει προπονήσει -μεταξύ άλλων- την "αλμπισελέστε" (1998-2004).

Μερικές φορές η συγγνώμη είναι πιο άσχημη από την ενοχή, αναφέρει μία αραβική παροιμία, με τον Μπιέλσα να ξορκίζει τις ενοχές που τον διακατείχαν αναφορικά με τον άλλοτε παίκτη του.

https://www.sport24.gr

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2018

Λιντς Γιουνάιτεντ 1968-75: Η άνοδος και η πτώση

Η Λιντς Γιουνάιτεντ χαρακτηρίστηκε μία από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη στα μέσα των δεκαετιών '60 και '70. Διαβάστε την ιστορία της.

Η ιστορία της Λιντς Γιουνάιτεντ είναι από τις πιο διάσημες στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Στα μέσα της δεκαετίας του '60 από το πουθενά εξελίχθηκε σε ποδοσφαιρικό τρόμο στην Ευρώπη. Από τότε έχει υποστεί τα περισσότερα σκαμπανεβάσματα από κάθε άλλη ομάδα.

Η Λιντς έκανε ένα γιγάντιο άλμα και αναδείχθηκε ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική υπερδύναμη. Μετά η "αυτοκρατορία" διαλύθηκε. Οι ελπίδες ξαναζωντάνεψαν με την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1992, αλλά αποδείχτηκε προσωρινό.

Η δεκαετία του '60 χαρακτηρίστηκε ως η περίοδος των αλλαγών και των ευκαιριών στην Αγγλία.

Σε αυτή την περίοδο, η πόλη του Λιντς πέρασε από το περιθώριο στο επίκεντρο της αναζωογονημένης Βρετανίας, επηρεασμένης από την τεχνολογική ανάπτυξη.

Ένας αέρας απελευθέρωσης διαχέονταν στην ατμόσφαιρα σε όλα τα επίπεδα. Η πόλη έκοβε τον ομφάλιο λώρο από τις βιομηχανικές της ρίζες, διαμορφώνοντας ένα νέο ελπιδοφόρο περιβάλλον.

Ισοπεδώθηκαν οι τελευταίοι οικισμοί με παράγκες, εργοστάσια κατεδαφίστηκαν και στην θέση τους δημιουργήθηκαν επιβλητικά, οικοδομικά τετράγωνα με μοντέρνα κτίρια. Ως μία νέα μητρόπολης, με διαρκώς αυξανόμενους ρυθμούς ανάπτυξης, είχε να καυχιέται ότι το πρώτο πολυκατάστημα στην Ευρώπη χτίστηκε στο Λιντς από τον Άρνολντ Ζιφ. Ήταν η "χρυσή" περίοδος των κοινωνικών κινητοποιήσεων και των εργατικών φιλοδοξιών. Μετά από δύο πολέμους, η εργατική τάξη απελευθερωνόταν από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Η μεγάλη έκρηξη της μεσαίας τάξης και των επαγγελματικών ευκαιριών, επέτρεψαν σε πολλά χαμηλά εισοδήματα να ανέβουν κλίμακα. Νέοι και νέες άρχισαν να σπουδάζουν σε κολέγια και πανεπιστήμια. Μόνο ένας στους τρεις νέους είχε πλέον το ίδιο κοινωνικό "status" με τον πατέρα του. Ηθοποιοί, συγγραφείς, κωμικοί, έγιναν διάσημοι. Οι σαρωτικές αλλαγές στην πόλη είχαν αντίκτυπο και στον αθλητισμό. Η ομάδα ράγκμπι είχε κερδίσει την συμπάθεια του κόσμου έχοντας μετατρέψει την έδρα της το "Elland Road", σε κάστρο! Αντίθετα, η αντίστοιχη του ποδοσφαίρου, είχε γίνει ανέκδοτο στα χείλη των αντιπάλων της. Όλα άλλαξαν με τον ερχομό του αναμορφωτή της Ντον Ρέβι.

 Η επανάσταση του Ρέβι

Ο Ντον Ρέβι γεννήθηκε το 1927 σε μία παραγκούπολη του Μίντλεσμπρο. Ο πατέρας του ήταν συχνά άνεργος και η μητέρα του πέθανε από καρκίνο όταν ο Ρέβι ήταν 12 ετών. Άφησε το σχολείο σε ηλικία 14 ετών για να κάνει την μαθητεία του ως πλινθοκτίστης. Δύο χρόνια αργότερα έγινε παίκτης της Λέστερ Σίτι. Τη μισή ημέρα την περνούσε ως πλινθοκτίστης και την υπόλοιπη προπονούνταν στο "Filbert Street". Το ποδόσφαιρο γι' αυτόν, αποτελούσε διέξοδο από το σκοτάδι και την φτώχεια. Ως κεντρικός επιθετικός διακρίθηκε επίσης στις Χαλ, Μάντσεστερ Σίτι, Σάντερλαντ και Λιντς Γιουνάιτεντ.


Ο εμβληματικός Ντον Ρέβι


Τον Μάρτιο του 1961, δυόμισι χρόνια μετά την παρουσία του στην Λιντς ως παίκτης, ζήτησε από τον Χάρι Ρέινολντς, να του συντάξει μία συστατική επιστολή ώστε να αναλάβει την Μπόρνμουθ. Ο διευθυντής της Λιντς έσκισε την επιστολή και του πρόσφερε την θέση του προπονητή της ομάδας αντί του παραιτηθέντα Τζακ Τέιλορ. "Κύριοι, θέλω να σας παρουσιάσω τον νέο σας προπονητή". Έτσι απλά, έγινε η παρουσίαση του Ντον Ρέβι, στους παίκτες. Η Λιντς βρισκόταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας με απαρχαιωμένο γήπεδο και προπονητικές εγκαταστάσεις. Ήταν ένας "νεκρός" σύλλογος έχοντας ελάχιστη υποστήριξη. Οι παίκτες ήταν απείθαρχοι με ανέμελη διάθεση. Οι μισοί απ' αυτούς δεν ήθελαν να βρίσκονται στην ομάδα. Ανέπτυξε στοργική σχέση μαζί τους, δείχνοντας ενδιαφέρον για πολλά από τα θέματα που τους απασχολούσαν. Φρόντισε για την διαμονή, το ντύσιμο και τις κοινωνικές τους υποχρεώσεις. Έμαθαν για καθημερινές δραστηριότητες όπως χειρισμός τραπεζικών λογαριασμών, τρόποι συμπεριφοράς στο φαγητό, το σεξ. Είχαν πρόσβαση στον γιατρό, τον παπά και τον παιδαγωγό της ομάδας. Έφερε νέα ήθη και έθιμα σε πολλούς τομείς του ποδοσφαίρου. Μεταξύ άλλων ήταν και η κατασκοπεία της αντίπαλης ομάδας. Σε μία εποχή, στην οποία η ανάλυση περιορίζονταν σε μία μικρή κουβέντα πριν τον εκάστοτε αγώνα ο Ντον Ρέβι, έδινε αναλυτικές οδηγίες με τα χαρακτηριστικά των αντιπάλων, οι οποίες θεωρήθηκαν επαναστατικές αγγίζοντας την επιστημονική προσέγγιση. Ανάλογα λεπτομερής ήταν και η ανάλυση όσον αφορούσε την αγωνιστική συμπεριφορά των διαιτητών. Πριν από ένα ματς κυπέλλου με την Μπρίστολ, ο Ρέβι, παρουσίασε στους παίκτες τον διαιτητή, κρατώντας φάκελο γεμάτο από αποκόμματα εφημερίδων.

 


Όπως οι άλλοι μεγάλοι προπονητές της εποχής σαν τον Ματ Μπάσμπι και τον Μπιλ Σάνκλι, έτσι και ο Ντον Ρέβι είχε το δικό του γνωμικό. Η ταμπέλα "Keep Fighting" δέσποζε πάνω από τα κεφάλια των παικτών, την ώρα που έμπαιναν στα αποδυτήρια. Η παρουσία του παρείχε εγγυήσεις για την ευημερία της Λιντς. Χρειάστηκε τέσσερα χρόνια για να μετατρέψει μία ξεπεσμένη ομάδα σε πρωταγωνίστρια. Παρότι, αρχικά, πολλοί τον αμφισβήτησαν, μη έχοντας εμπιστοσύνη στις μεθόδους του, τελικά διαψεύστηκαν καθώς υπήρξε ο αναγεννητής της. Κάθε αρχή και δύσκολη Το ξεκίνημα δεν ήταν ιδανικό. Η Λιντς παράπαιε στην δεύτερη κατηγορία ενώ ο Ρέβι προσπαθούσε να "καθαρίσει" το ρόστερ. Στο τέλος της δεύτερης σεζόν του (1961-1962) η νίκη επί της Νιουκάστλ την τελευταία αγωνιστική την έσωσε από τον υποβιβασμό στην τρίτη κατηγορία. Την επόμενη χρονιά ο σύλλογος "φλέρταρε" με την χρεοκοπία και η προσέλευση του κόσμου μειώθηκε σημαντικά. Μετά από μία ήττα ο πρόεδρος Σαμ Μπόλτον, κάλεσε τον ρούκι προπονητή στο γραφείο του. "Πρέπει να βελτιωθείς αν θέλεις να κρατήσεις το ποδόσφαιρο στο Λιντς", τον προειδοποίησε. Την σεζόν 1963-1964 η νεανική Λιντς, ξεκίνησε την ανάβαση της στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Σταδιακά, η ομάδα άρχισε να αποκτάει "ταυτότητα", στηριζόμενη σε παίκτες που διέπρεψαν με την φανέλα της. Οι Mπίλι Μπρέμνερ, Μπόμπι Κόλινς, Τζόνι Τζάιλς, Άλαν Πίκοκ, Τζάκι Τσάρλτον, Πολ Ρίνεϊ, Πίτερ Λόριμερ, Νόρμαν Χάντερ, Γκάρι Σπρέικ, Μικ Τζόουνς, Άλμπερτ Γιόχανσον, Τέρι Κούπερ "φώτισαν" με την παρουσία τους το "Elland Road" και βοήθησαν σημαντικά στην ανέλιξη της.




Επάνω σειρά από αριστερά: Nόρμαν Χάντερ, Έντι Γκρέι, Πολ Ρίνεϊ, Γκάρι Σπρέικ, Τέρι Κούπερ, Πίτερ Λόριμερ. Κάτω σειρά από αριστερά: Μπίλι Μπρέμνερ, Πολ Μέντλεϊ, Τζάκι Τσάρλτον, Μικ Τζόουνς, Τζόνι Τζάιλς, Άλμπερτ Γιόχανσον


Δύο γκολ του Άλαν Πίκοκ και ένα του Τζόνι Τζάιλς επί της Σουόνσι, δύο αγωνιστικές πριν την λήξη του πρωταθλήματος, εξασφάλισαν στην Λιντς την άνοδο στην πρώτη κατηγορία. Η ετερόκλητη ομάδα του Ρέβι, έσπασε πολλά ρεκόρ (περισσότεροι βαθμοί τη σεζόν, περισσότερες εκτός έδρας νίκες, λιγότερες ήττες) ενώ ο μ.ο εισιτηρίων έφθασε κοντά στις 30.000. Το 1965 είχε αρχίσει να "προκαλεί" το ποδοσφαιρικό κατεστημένο της Αγγλίας. Δεν αποτελούσε πλέον, απλά μια επαρχιακή ομάδα. Έχασε το πρωτάθλημα στην διαφορά τερμάτων από την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και το κύπελλο στην παράταση από την Λίβερπουλ. Στο τέλος γνώρισε την αποθέωση από 200.000 "Loiners" (κάτοικοι γεννημένοι στο Λιντς) στο Δημαρχείο της πόλης. Στεκόμενος στο μπαλκόνι του Δημαρχείου ο Ντον Ρέβι, επανέλαβε το όνειρο του να μιμηθεί την Ρεάλ Μαδρίτης και αυτή την φορά δεν γέλασε κανείς. Μεταξύ 1965 και 1968 η Λιντς τερμάτισε δύο φορές δεύτερη στο πρωτάθλημα ενώ ήταν φιναλίστ στον τελικό του Κυπέλλου Εκθέσεων Ευρώπης το 1967 απέναντι στην Ντιναμό Ζάγκρεμπ (0-2, 0-0). Επίσης, δύο φορές έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου Αγγλίας.

1968: Χρονιά ορόσημο

Πλέον, οι παίκτες του Ντον Ρέβι, ήταν έτοιμοι να περάσουν στη δεύτερη φάση της "επανάστασης" τους. Τα αμούστακα παιδιά του θρυλικού προπονητή, είχαν αποκτήσει την κατάλληλη εμπειρία για την επίτευξη των στόχων τους. H βελτίωση ήταν εμφανής χρόνο με το χρόνο. Παρουσίαζαν εφευρετικότητα και δημιουργία στο παιχνίδι τους. Αυτή η αλλαγή δεν ήταν εμφανής στα πρώτα ματς της σεζόν 1967-1968. Η ανάβαση προς την κορυφή χρειαζόταν προσπάθεια. Το ταλέντο τους ξεδιπλώθηκε στα αγγλικά γήπεδα σταδιακά. Τις αρχικές επικρίσεις του Τύπου ακολούθησε ο θαυμασμός. Χαρακτηριστικό ήταν το εκκωφαντικό 7-0 επί της Τσέλσι στις 7 Οκτωβρίου 1967. Ο Τύπος αποθέωσε τον Μπίλι Μπρέμνερ, πρωταγωνιστή εκείνου του αγώνα. "Η απόδοση του ήταν συναρπαστική. Η Λιντς βρίσκεται σε φουλ φόρμα παραδίδοντας μαθήματα ποδοσφαίρου”.




Λιντς - Τσελσι 7-0


Παρά το εντυπωσιακό σερί των 26 αήττητων αγώνων δεν κατάφεραν να γευτούν την χαρά του πρωταθλήματος που κατέληξε στην Μάντσεστερ Σίτι. Μεσούσης της σεζόν η κατάκτηση του Λιγκ Καπ ήταν ένας από τους στόχους απέναντι στην Άρσεναλ. Ήθελαν να ξεγράψουν από την μνήμη τους τον χαμένο τελικό κυπέλλου από την Λίβερπουλ τρία χρόνια νωρίτερα ενώ οι συνεχόμενες νίκες επί της Άρσεναλ (επτά από την στιγμή της ανόδου), της έδιναν αυτοπεποίθηση. Ο "φτωχός", σε θέαμα τελικός, βρήκε νικήτρια της Λιντς 1-0, με "χρυσό" σκόρερ τον Τέρι Κούπερ. Την επόμενη ημέρα, οι δύο ομάδες επικρίθηκαν από τον Τύπο για τις κλειστές άμυνες και τις λιγοστές φάσεις.

 
 
Πανηγυρισμοί μετά την κατάκτηση του Λιγκ Καπ Αγγλίας επί της Άρσεναλ (1968)


Το επόμενο βήμα ήταν ο ευρωπαϊκός τίτλος. Στον τελικό του Κυπέλλου Εκθέσεων θα αντιμετώπιζε την φημισμένη Φερεντσβάρος. Την πρώτη χρονιά στην Ευρώπη η Λιντς είχε αποκλειστεί από την Σαραγόσα στα ημιτελικά, ενώ έναν χρόνο αργότερα έφθασε στον τελικό του Κυπέλλου Εκθέσεων χάνοντας από την Ντιναμό Ζάγκρεμπ. Τώρα, ήταν η σειρά της να πανηγυρίσει το πρώτο της ευρωπαϊκό τρόπαιο. Οι Ούγγροι ήταν μία θαυμαστή ομάδα, όπως την είχαν χαρακτηρίσει ο σερ Ματ Μπάσμπι και ο Μπιλ Σάνκλι. Ο Φλόριαν Άλμπερτ, αποτελούσε το αστέρι της μετά την φυγή των Πούσκας, Τσίμπορ και Κόστιτς. Το 1965, οι Μαγυάροι είχαν κατακτήσει το Κύπελλο Εκθέσεων απέναντι στην Γιουβέντους. Ο πρώτος τελικός στο "Elland Road" στις 7 Αυγούστου 1968 ήταν σκληρός. Λίγο πριν το ημίχρονο το γκολ του Μικ Τζόουνς, έδωσε τη νίκη στη Λιντς. Ο κυνισμός των παικτών του Ντον Ρέβι, είχε επικρατήσει των ταλαντούχων Ούγγρων.



Ο Ντον Ρέβι και οι παίκτες του πανηγυρίζουν το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο της Λιντς (1968)


Μετά την "λευκή" ισοπαλία στον επαναληπτικό της Βουδαπέστης στις 11 Σεπτεμβρίου 1968, η Λιντς έγινε η πρώτη Αγγλική ομάδα που κατακτά το Κύπελλο Εκθέσεων. Ο Κόλιν ΜακΙντάιρ έγραψε την επόμενη ημέρα στην εφημερίδα "Yorkshire Post": "Η πιο σταθερή ομάδα της Αγγλίας τα τελευταία τέσσερα χρόνια, έδειξε την μαεστρία της στην αμυντική της τακτική για να επιτύχει την μεγαλύτερη διάκριση στην ιστορία της".


1969: Το πρώτο πρωτάθλημα


 Παρότι το προσωνύμιο "Dirty Leeds" διατηρήθηκε, (προσωνύμιο που της αποδόθηκε λόγω του σκληρού παιχνιδιού των παικτών της αλλά και της ανάγκης του Τύπου να βρει την "κακή ομάδα" του αγγλικού ποδοσφαίρου), πολλές ήταν οι λιγότερο ταλαντούχες ομάδες, που προσπάθησαν να την αντιγράψουν. Ο σχολαστικός Ντον Ρέβι, είχε δημιουργήσει ένα ανθεκτικό και σκληρό σύνολο. Το θάρρος και η τόλμη συνοδεύονταν από στιγμές ευφυίας στο παιχνίδι της. Το πρωτάθλημα αποτελούσε τον πρώτο στόχο την περίοδο 1968-1969. Ο Ντον Ρέβι, χρειάστηκε να αναθεωρήσει ορισμένες από τις απόψεις του, όταν η Μπέρνλι συνέτριψε την Λιντς με 5-1. Γρήγορα η τάξη αποκαταστάθηκε και η Λιντς παρέμεινε αήττητη μέχρι το τέλος. Μάλιστα, πήρε ρεβάνς από την Μπέρνλι διασύροντας την εντός έδρας με 6-1. Η ισοπαλία απέναντι στην Έβερτον την 40η αγωνιστική της έδωσε "μαξιλάρι" πέντε βαθμών, πριν το αποφασιστικό παιχνίδι με την Λίβερπουλ στο Άνφιλντ, την προτελευταία αγωνιστική.



Ο Μπίλι Μπρέμνερ παραλαμβάνει το τρόπαιο του πρωταθλητή Αγγλίας (1969)


Μπροστά σε 54.000 θεατές και ξεπερνώντας την σφοδρή επίθεση των "ρεντς", σφράγισε τον τίτλο με αψεγάδιαστη αμυντική τακτική (0-0). Η συγκομιδή των 67 βαθμών ήταν η μεγαλύτερη στην πρώτη κατηγορία μέχρι το 1979, ενώ οι μόλις δύο ήττες ήταν οι λιγότερες σε πρωτάθλημα 42 αγωνιστικών.

Οι 27.000 "Kopites" χειροκρότησαν τους νέους πρωταθλητές. Ο Μπίλι Μπρέμνερ και οι συμπαίκτες του αν και αιφνιδιάστηκαν αρχικά, απόλαυσαν την κολακεία για περισσότερο από είκοσι λεπτά. "Η αποθέωση από τους oπαδούς της Λίβερπουλ ήταν μία νέα εμπειρία για μας", δήλωνε ο Έντι Γκρέι.


Η κατάκτηση του πρωταθλήματος είχε αποβάλλει το ψυχολογικό βάρος από τους παίκτες, οι οποίοι είχαν κερδίσει τον σεβασμό αν όχι τον θαυμασμό του έθνους. Ο Ντον Ρέβι, υποσχέθηκε περισσότερο επινοητικό και δημιουργικό ποδόσφαιρο στο μέλλον.
Ο Άλαν Κλαρκ (μεταγραφή ρεκόρ για την εποχή από την Λέστερ) ήταν η "αιχμή του δόρατος". Με αυτόν στην σύνθεση της θα κατακτήσει το Charity Shield απέναντι στην Μάντσεστερ Σίτι επικρατώντας 2-1 στις 2 Αυγούστου 1969, στον τελικό που ανοίγει την σεζόν στην Αγγλία.


1970: Αδοξη χρονια


Νέα δεκαετία νέα εποχή. Η Λιντς, ως πρωταθλήτρια, έβαλε πλώρη για την κατάκτηση του τρεμπλ. Επτά παίκτες της κλήθηκαν στην εθνική Αγγλίας ενώ όλοι οι Σκωτσέζοι, Ουαλλοί και Ιρλανδοί της ήταν διεθνείς. Από την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1969 μέχρι τον Ιούνιο του 1971, η Λιντς άφησε την σφραγίδα της στο αγγλικό ποδόσφαιρο. Λίγες ομάδες, οποιασδήποτε εποχής, θα μπορούσαν να την αντιμετωπίσουν. Το γκολ του Έντι Γκρέι εναντίον της Μπέρνλι τον Απρίλιο του 1970, έμεινε στη μνήμη των 25.000 φιλάθλων που το παρακολούθησαν δια ζώσης από το γήπεδο. Το ποδόσφαιρο της ήταν περισσότερο ελεύθερο και λιγότερο κλειστό και σκληρό. Παρότι την σεζόν 1969-1970, ορισμένες νίκες της ήταν εμφατικές, όπως αυτές επί της Τσέλσι (5-2), Γουέστ Μπρομ (5-1), Νότινγχαμ Φόρεστ (6-1), Σάτον Γιουνάιτεντ (6-0) και της ερασιτεχνικής Λιν Όσλο (10-0) ο Ντον Ρέβι, έμενε ανικανοποίητος όσο η ομάδα του δεν έφθανε στην κορυφή της Ευρώπης. Ο τελικός απολογισμός δεν ήταν ο αναμενόμενος. Οι οπαδοί της άρχισαν να πιστεύουν ότι η αγαπημένη τους ομάδα είχε πέσει θύμα συνωμοσίας. Προς το τέλος της σεζόν, αναγκάστηκαν να δώσουν 17 αγώνες σε διάστημα 56 ημερών. Η ομοσπονδία αρνήθηκε να αλλάξει τις ημερομηνίες. Όσο ψηλότερα ανέβαινε τόσο μεγαλύτερα ήταν τα εμπόδια που έπρεπε να ξεπεράσει. Το κύπελλο Αγγλίας ήταν το μοναδικό τρόπαιο που διεκδικούσε μετά την αποτυχία κατάκτησης του πρωταθλήματος ελέω Έβερτον και τον αποκλεισμό από την Σέλτικ, στα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. 



Το στρίψιμο του νομίσματος στον τελικό του Κυπέλλου Αγγλίας στο Γουέμπλεϊ (1970)


Ο τελικός απέναντι στην Τσέλσι αποτέλεσε το πιο πολυσυζητημένο ματς για χρόνια στο νησί. Οι αναμετρήσεις τους ήταν σκληρές. Οι οπαδοί της Tσέλσι μισούσαν την Λιντς, για την νοοτροπία της να κερδίζει με κάθε τρόπο αν και αυτό είχε αλλάξει μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. H Λιντς κέρδισε τις εντυπώσεις αλλά όχι το τρόπαιο. Τα γκολ των Τζάκι Τσάρτλτον και Μικ Τζόουνς δεν ήταν αρκετά. 2-2 το τελικό σκορ και ο Ντον Ρέβι, δήλωνε μετά το ματς: "Θα έπρεπε να είχαμε κερδίσει. Δεν έχω δει τους παίκτες μου να παίζουν καλύτερα. Δεν ξέρω από που βρήκαν αυτή την ενέργεια". Ο επαναληπτικός είχε οριστεί στο "Ολντ Τράφορντ". Πιθανότατα στον πιο σκληρό τελικό στην ιστορία του κυπέλλου Αγγλίας ηττήθηκαν με 2-1. Αν και είχαν εργαστεί σκληρά, η σεζόν έληξε άδοξα.


1971: Η έκρηξη και το δεύτερο ευρωπαϊκό


H Λιντς είχε γνωρίσει πολλές αναποδιές και απογοητεύσεις. Τρεις δεύτερες θέσεις στο πρωτάθλημα και δύο χαμένους τελικούς κυπέλλου Αγγλίας. Δεδομένου του πλούσιου ταλέντου, γνώριζαν ότι θα μπορούσαν να είχαν κερδίσει περισσότερα. Ο Ντον Ρέβι, αδιαφόρησε για το ενδιαφέρον που έδειξαν προς το πρόσωπο του εκείνη την σεζόν η Μπέρμπιγχαμ και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η περίοδος 1970-1971, ξεκίνησε χωρίς τον Νότιο Αφρικανό εμβληματικό, Άλμπερτ Γιόχανσον, ο οποίος μετά από δέκα χρόνια αποχώρησε με προορισμό την Γιορκ Σίτι. Το πρωτάθλημα ήταν ο πρωταρχικός στόχος και η Λιντς έδειχνε ικανή, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, να το κατακτήσει. Αντίπαλος της ήταν η Άρσεναλ. Ο αποκλεισμός, στα μέσα της σεζόν, από την Κόλτσεστερ ομάδα 4ης κατηγορίας, στον 5ο γύρο του κυπέλλου Αγγλίας, ταρακούνησε τους παίκτες όχι όμως και τον Ντον Ρέβι που προσπάθησε να μείνει ψύχραιμος. Άλλωστε, παρέμεναν πρώτοι στο πρωτάθλημα.  Στην εξέλιξη της σεζόν, οι συνεχόμενοι και απαιτητικοί αγώνες απειλούσαν τους παίκτες με κατάρρευση. Ίσως ο αποκλεισμός από την Κόλτσεστερ να οφείλονταν σε αυτό τον λόγο. Το προβάδισμα των επτά βαθμών εξανεμίστηκε λίγες αγωνιστικές πριν το τέλος του πρωταθλήματος. Ένα σκανδαλώδες γκολ από θέση οφσάιντ, στην εντός έδρας ήττα από την Γουέστ Μπρόμγουιτς, προκάλεσε την οργή των οπαδών που εισέβαλαν στο γήπεδο. Τιμωρήθηκαν με τέσσερις αγωνιστικές μακριά από την έδρα τους από την καινούργια σεζόν. Σύμφωνα με τον Ντον Ρέβι και τους παίκτες του, ένα μοχθηρό σχέδιο βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη. Πολλές σημαντικές αποφάσεις ήταν εναντίον τους. Η νίκη επί της Άρσεναλ δύο αγωνιστικές πριν το τέλος, έδωσε το προβάδισμα στην βαθμολογία όχι όμως και το πρωτάθλημα που κατέληξε στους "κανονιέρηδες", οι οποίοι είχαν και ένα ματς λιγότερο. Παρηγοριά αποτέλεσε η κατάκτηση του Κυπέλλου Εκθέσεων για δεύτερη φορά. Στον τελικό αντιμετώπισε την αήττητη Γιουβέντους. Το πρώτο παιχνίδι στο Τορίνο στις 28 Mαϊου 1971, έληξε ισόπαλο 2-2, με γκολ των Πολ Μέντλεϊ και Μικ Μπέιτς. Στον επαναληπτικό, το γκολ του Άλαν Κλαρκ (1-1), χάρισε στη Λιντς το δεύτερο ευρωπαϊκό τρόπαιο μέσα σε τέσσερα χρόνια.


Οι Κούπερ, Τσάρλτον, Χάντερ, Μπρέμνερ και Τζάιλς πανηγυρίζουν την κατάκτηση του Κυπέλλου Εκθέσεων (1971)


Ήταν η μοναδική αγγλική ομάδα που το είχε καταφέρει. Η αξιέπαινη προσπάθεια τους δεν πανηγυρίστηκε όπως θα ήθελαν, μετά την απώλεια του πρωταθλήματος. Οι προσδοκίες είχαν αυξηθεί. Η φιλοδοξία τους παρέμενε να κερδίσουν το πρωτάθλημα. Οτιδήποτε άλλο θα ήταν καλοδεχούμενο όχι όμως σημαντικότερο από το πρωτάθλημα. Αφού μπορούσε η Άρσεναλ να κερδίσει το νταμπλ γιατί όχι και η Λιντς.


1972: O τελικός της εκατονταετίας


Αν και ο κόσμος θεωρούσε ότι ήταν μία καταραμένη ομάδα που δεν είχε καταφέρει να κερδίσει το Κύπελλο Πρωταθλητριών και μεγάλωνε ο μ.ο ηλικίας των παικτών της, η Λιντς δεν ήταν τελειωμένη. Είχε ξεκινήσει να κερδίζει τίτλους ξανά. Το ποδόσφαιρο της γοήτευε τον κόσμο. Την σεζόν 1971-1972, μέσα σ' ένα μήνα, πέτυχε ορισμένες εκκωφαντικές νίκες επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (5-1), την Νότινγχαμ (6-1) και την Σάουθάμπτον (7-0). Τα τελευταία δύο χρόνια οι "βρώμικοι", οι "κλέφτες", οι "βόρειοι αλήτες" του Ντον Ρέβι, είχαν μετατραπεί σε μία εξαιρετική ομάδα. Όπως η πόλη είχε αλλάξει μορφή έτσι και η Λιντς είχε μετατραπεί σε "Super Leeds". "H απόδοση της άγγιζε τον ποδοσφαιρικό ουρανό", έγραψε ο Τύπος. Ο προημιτελικός κυπέλλου στις 18 Μαρτίου 1972 απέναντι στην Τότεναμ, θα αποδείκνυε του λόγου το αληθές. Παρότι τα "σπιρούνια" πήγαν με απειλητικές διαθέσεις στο "Elland Road", ο αγώνας ήταν υπόθεση για μία ομάδα. Μία ποδοσφαιρική πανδαισία. Η λήξη βρήκε νικήτρια τη Λιντς με 2-1 έχοντας σκόρερ τους Άλαν Κλαρκ και Τζάκι Τσάρλτον. Ο Ντον Γουόρτερς είχε γράψει για τον αγώνα στην "Evening Post": "Αν δεν ήταν η εντυπωσιακή απόδοση του Πατ Τζένινγκς, ο οποίος παραδέχτηκε μετά το ματς ότι απόλαυσε την πρόκληση να αγωνιστεί στο Elland Road, η δήλωση του Μπίλι Μπρέμνερ πριν τον προημιτελικό ότι η Λιντς θα κερδίσει με τρία γκολ, θα έβγαινε αληθινή. Η Τότεναμ έχασε καθάρα και δίκαια. Έπαιξαν καλά, έκαναν ότι έπρεπε να κάνουν αλλά δεν κατάφεραν να αντισταθούν σ' αυτή την εξαιρετική Λιντς".



Επικρατώντας εύκολα στον ημιτελικό απέναντι στην Μπέρμπιγχαμ με 3-0, την περίμενε η Άρσεναλ στον τελικό της εκατονταετίας στο Γουέμπλεϊ 6 Μαϊου 1972. Πριν την έναρξη εμφανίστηκαν τα λάβαρα των ομάδων που είχαν κατακτήσει το τρόπαιο από το 1872 και ανάμεσα σ' αυτές δεν ήταν η Λιντς. Ο τελικός δεν ήταν εντυπωσιακός και κρίθηκε με γκολ του Άλαν Κλαρκ. Μετά από δύο χαμένους τελικούς το κύπελλο κατέληξε στην Λιντς. Η λίγκα αρνήθηκε να αναβάλλει το τελευταίο παιχνίδι του πρωταθλήματος ώστε να ξεκουραστούν οι παίκτες. Ταξίδεψαν δύο ημέρες μετά τον τελικό για να αντιμετωπίσουν εκτός έδρας την Γουλβς και ήθελαν μία ισοπαλία για να σφραγίσουν τον τίτλο. Η Γουλβς νίκησε 2-1, αφήνοντας την για τρίτη σερί χρονιά δεύτερη, αυτή τη φορά πίσω από την Ντέρμπι Κάουντι, του μετέπειτα προπονητή της Μπράιν Κλαφ.


1973: Το "στραπάτσο" από την Σάντερλαντ


Το καλοκαίρι του 1972 ο Ντον Ρέβι, αναζητούσε την ενίσχυση της ομάδας. Ο Τζάκι Τσάρλτον είχε ήδη φτάσει 37 ετών ενώ ο Τέρι Κούπερ θα έχανε την σεζόν λόγω τραυματισμού. Οι Τρέβορ Τσέρι και Γκόρντον ΜακΚουίν τους αντικατέστησαν επάξια. H ήττα στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος 1972-1973, με 4-0 από την Τσέλσι, έδωσε τον τόνο σε μία απογοητευτική σεζόν για την Λιντς. Τερμάτισε στην 3η θέση πίσω από τις Λίβερπουλ και Άρσεναλ. Οι συνεχόμενοι αγώνες, δέκα μέσα σε ένα μήνα, προκάλεσαν σύγχυση στην ομάδα και την ανάγκασαν να αποκλίνει από τους στόχους της. Οι επιτυχίες της για πολλά χρόνια είχαν ενοχλήσει πολλούς και μερίδα του Τύπου είχε στραφεί εναντίον της. Όπως άσχημα ξεκίνησε η σεζόν τόσο μελαγχολικά ολοκληρώθηκε. Φαβορί για πολλά χρόνια σε τελικούς κυπέλλου Αγγλίας, γνώρισε την ταπείνωση από την Σάντερλαντ με 1-0. Ο Μπομπ Στοκ, υπήρξε επικριτής του Ντον Ρέβι, εξαιτίας του γεγονότος ότι ο Ρέβι, όπως ισχυρίζονταν ο προπονητής της Σάντερλαντ, είχε προσπαθήσει να τον δωροδοκήσει στις αρχές τις δεκαετίας του '60, όταν αγωνιζόταν στην Μπέρι. Το σοκ ήταν μεγάλο. Ο αγώνας που θα έπρεπε να ολοκληρωθεί με θρίαμβο μετατράπηκε σε απογοήτευση και εφιάλτη. Η ευκαιρία να γίνει η τρίτη ομάδα μετά τον πόλεμο, στην ιστορία του θεσμού, που κατακτά το κύπελλο για δεύτερη σερί σεζόν (Νιουκάστλ 1951-52, Τότεναμ 1961-62), χάθηκε.



Ο Τέρι Γιόραθ στον τελικό Κυπέλλου Αγγλίας με την Σάντερλαντ (1973)


1973: Ο τελικός στην Θεσσαλονίκη

Μετά την αποτυχία κατάκτησης εγχώριου τίτλου ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων στην Θεσσαλονίκη φάνταζε ως εξιλέωση. Αντιμετώπισε την Μίλαν στο βροχερό "Καυτανζόγλειο" στις 16 Μαϊου 1973. Ο Τζόνι Τζάιλς ήταν τραυματίας ενώ οι Μπίλι Μπρέμνερ και Άλαν Κλαρκ τιμωρημένοι λόγω καρτών. Το ματς κρίθηκε από το γκολ του Λουτσιάνο Κιαρούτζι, στα πρώτα λεπτά του τελικού.


Ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων στην Θεσσαλονίκη (1973)

Η Λιντς προσπάθησε να αντιδράσει και πίεσε ασφυκτικά τους Ιταλούς. Οι παίκτες του Ντον Ρέβι, διαμαρτυρήθηκαν στον Έλληνα διαιτητή του τελικού Χρήστο Μίχα, σε τρεις περιπτώσεις πέναλτι ενώ αποβλήθηκε και ο Νόρμαν Χάντερ. Η εφημερίδα "Il Manifesto" έγραψε σχετικά για τον αγώνα: "Ο αγώνας ήταν μία καταστροφή από την αρχή μέχρι το τέλος. Μία βραδιά βροχής και οργής". Η Μίλαν πανηγύρισε το τρόπαιο εν μέσω αποδοκιμασιών ενώ έντονες ήταν οι φήμες για δωροδοκία των διαιτητών. Το αίτημα της Λιντς για επανάληψη του τελικού απορρίφθηκε. Ο Χρήστος Μίχας, δεν σφύριξε ξανά σε ευρωπαϊκό παιχνίδι και ποτέ δεν μίλησε δημόσια για το τι συνέβη εκείνο το βροχερό βράδυ στο Καυτανζόγλειο.


1974: Πρωταθλήτρια ξανά


Παρά την κατάκτηση σημαντικών τίτλων οι απογοητεύσεις δεν ήταν και λίγες. Ο χαμένος τελικός κυπέλλου από την Σάντερλαντ προκάλεσε απογοήτευση και την έκρηξη δημοσιευμάτων για αποχώρηση του Ρέβι. Η πίεση ήταν μεγάλη. Ο ποδοσφαιρικός κόσμος είχε πλέον αρχίσει να αμφισβητεί την Λιντς ότι δεν είχε την ίδια δυναμική όπως παλαιότερα. Η ήττα από την Σάντερλαντ τους είχε πληγώσει και οι επικριτές της είχαν διακρίνει ψυχολογική φθορά στους παίκτες. Οι νεαροί αστέρες είχαν πλέον μεγαλώσει και υπήρχαν σημάδια ότι είχαν ξεπεράσει τις δυνατότητες τους. Ο Ντον Ρέβι τους ξεκαθάρισε: "Ξεχάστε ότι έγινε μέχρι σήμερα. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα άλλο παρά μόνο το πρωτάθλημα. Θέλουμε να βγάλουμε την σεζόν αήττητοι”. Την προσπάθεια τους επιβράβευαν καθημερινά 2.000-3.000 "Loiners" στις προπονήσεις.



Tζάκι Τσάρλτον


Ο Τζάκι Τσάρλτον, μετά από 21 χρόνια καριέρας στην Λιντς (1952-1973) αποχώρησε από την ενεργό δράση αναλαμβάνοντας προπονητής στην Μίντλεσμπρο. Λίγους μήνες αργότερα τον Οκτώβριο του 1973, ο τερματοφύλακας Γκάρι Σπρέικ (1962-1973), αποφάσισε να συνεχίσει την καριέρα του στην Μπέρμπιγχαμ. Αποφασισμένος να οδηγήσει την Λιντς στην κατάκτηση του πρωταθλήματος ο Ντον Ρέβι, αρνήθηκε κάθε πρόταση συνεργασίας με άλλες ομάδες, ανάμεσα σε αυτές και από την Εθνική Ελλάδας. Κατάφερε να εμπνεύσει τους παίκτες του σε ένα ανεπανάληπτο κύκνειο άσμα στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας. Την σεζόν 1973-1974 η Λιντς ήταν ασυναγώνιστη. Σε δαιμονιώδη φόρμα κάλπαζε προς το δεύτερο πρωτάθλημα στην ιστορία της, δίνοντας απαντήσεις σε όσους την αμφισβήτησαν. Για 29 σερί αγώνες παρέμενε αήττητη.



Αποθέωση για την πρωταθλήτρια Αγγλίας (1974)


Ο αποκλεισμός στο κύπελλο μέσα Φεβρουαρίου από την Μπρίστολ, ομάδα 2ης κατηγορίας, δεν αποσυντόνισε τους παίκτες. Η ήττα της Λίβερπουλ από την Άρσεναλ της εξασφάλισε το πρωτάθλημα, χωρίς να χρειαστεί η νίκη επί της ΚΠΡ την τελευταία αγωνιστική.


Η μεγάλη αποχώρηση


O Ντον Ρέβι αισθανόταν ότι βρίσκεται στην κορυφή του κόσμου. Υπήρξε η προσωποποίηση της επιτυχίας και ενέπνευσε χιλιάδες "Loiners" να πιστεύουν στους εαυτούς τους, στην πόλη, στην ομάδα. Έχτισε έναν σύλλογο από το μηδέν, όπως αυτός είχε φανταστεί και έγινε το σύμβολο της πόλης. Ανάπτυξε στους φιλάθλους της Λιντς το αίσθημα της περηφάνιας και την επιθυμία για εθνική αποδοχή. Αυστηρός και αινιγματικός κρατούσε πάντα κλειστά τα χαρτιά του και ποτέ δεν έδειχνε τα πραγματικά του συναισθήματα. Από το 1965 μέχρι το 1974 η Λιντς υπό την καθοδήγηση του, κέρδισε δύο πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο, ένα Λιγκ Καπ, δύο Κύπελλα Εκθέσεων, ένα Τσάριτι Σιλντ ενώ δεν έπεσε ποτέ κάτω από την τέταρτη θέση στην βαθμολογία. Έφυγε μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος το 1974, την ίδια χρονιά που ο Μπιλ Σάνκλι αποχώρησε από την Λίβερπουλ και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ υποβιβάστηκε στην δεύτερη κατηγορία. Οι εχθροί του, τον κατηγόρησαν ότι είχε μολύνει το ποδόσφαιρο, όπως η μοντέρνα αρχιτεκτονική την πόλη. Ο Ντον Ρέβι, ήταν η δόξα αλλά και το πρόβλημα. Στα τέλη της δεκαετίας του '70 και του '80, όταν η αυτοκρατορία του κατέρρευσε, μέσα σε χλευασμό από τους αντιπάλους του, άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Κανείς από τους μετέπειτα προπονητές της Λιντς δεν κατάφερε να επαναλάβει τα κατορθώματα του. Aνέλαβε τα ηνία της εθνικής ομάδας, ύστερα από την απομάκρυνση του σερ Άλφ Ράμσεϊ. Έμεινε στα "λοντάρια" τρία χρόνια χωρίς να καταφέρει να τιθασεύσει τους Άγγλους αστέρες, χάνοντας την καθημερινή επαφή με τους αγαπημένους του πρώην παίκτες. Τον Ιούλιο του 1977, δέχτηκε μία δελεαστική προσφορά από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η απόφαση του να αναλάβει ομάδα στην Μέση Ανατολή, εξόργισε την αγγλική ομοσπονδία και τον Τύπο, που τον κατηγόρησε για ασέβεια προς το ποδόσφαιρο της χώρας. Ο Ρέβι κέρδισε την δίκη και η κατηγορία κατέπεσε. Οι πολέμιοι του δεν σταμάτησαν να τον θεωρούν προδότη. Παρέμενε ωστόσο, ο αδιαμφισβήτητος ήρωας της Λιντς. Επέστρεψε στην Αγγλία το 1983 και μέχρι τον θάνατο του το 1989 δεν δούλεψε ξανά ως προπονητής. Κανένας εκπρόσωπος της αγγλικής ομοσπονδίας δεν εμφανίστηκε στην κηδεία του. Όταν ξεκίνησε η σεζόν κανένας παίκτης δεν φόραγε μαύρο περιβραχιόνιο, δεν κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή και καμία αναγνώριση στον ρόλο του δημιουργού του μοντέρνου ποδοσφαίρου.


The Damned United


Η αποχώρηση του Ντον Ρέβι, δεν ήταν το μοναδικό γεγονός που συζητήθηκε το 1974. Ο Μπράιαν Κλαφ, σαράντα τέσσερις ημέρες μετά την πρόσληψη του, απολύθηκε. Άθελά του, δημιούργησε έναν μύθο γύρω από τ' όνομα του. Η πρόσληψη του αρχικά, έμοιαζε με καλή ιδέα. Η αποτυχία, δεν ήταν ο λόγος που η Λιντς εξαφανίστηκε από το προσκήνιο για τα επόμενα 15 χρόνια, καθώς έφθασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1975. Ο Μπράιαν Κλαφ έκανε ελάχιστα για να κερδίσει την συμπάθεια των παικτών του. Στην πρώτη κιόλας προπόνηση τους ζήτησε να πετάξουν όλα τα μετάλλια που είχαν κερδίσει με αθέμιτο τρόπο στα σκουπίδια. Μετέπειτα προσπάθησε να σβήσει κάθε σημάδι του προκατόχου του από το γήπεδο, απαγόρευσε κάθε αναφορά σε αυτόν και εξαφάνισε όλες τις σημειώσεις και πληροφορίες που είχε συλλέξει ο Ντον Ρέβι. Υπό τις οδηγίες του Κλαφ, η Λιντς πραγματοποίησε το χειρότερο ξεκίνημα της δεκαπενταετίας, με μόλις μία νίκη σε έξι αγώνες. Ηττήθηκε από την Λίβερπουλ στην διαδικασία των πέναλτι στον πρώτο τελικό του Τσάριτι Σιλντ που έγινε στο Γουέμπλεϊ. Ο Μπίλι Μπρέμνερ και ο Κέβιν Κίγκαν, έγιναν οι πρώτοι ποδοσφαιριστές που αποβάλλονται στο ναό του ποδοσφαίρου. Όταν το διοικητικό συμβούλιο τον κάλεσε να δώσει εξηγήσεις, δεν υπήρχε επιστροφή. Μετά από 44 ημέρες είδε την πόρτα της εξόδου. Αποχώρησε με μία σημαντική αποζημίωση και την υπόσχεση ότι ο σύλλογος θα του πλήρωνε τους φόρους από τα εισοδήματα του για τα επόμενα τρία χρόνια. Tην ίδια ημέρα, χωρίς ο ίδιος να το ξέρει, ήρθε σε τηλεοπτική κόντρα με τον Ντον Ρέβι, στο Γιορκσάιρ TV. H τηλεοπτική αναμέτρηση ήταν μία βεντέτα μεταξύ δύο, φιλόδοξων και αδιάλλακτων προσωπικοτήτων. Και οι δύο μεγάλωσαν στην περιοχή του Μίντλεσμπρο και κατέληξαν να αγωνίζονται ως επιθετικοί στην Σάντερλαντ και την εθνική Αγγλίας. Οδήγησαν δύο μη εμπορικές και επαρχιακές ομάδες στην κατάκτηση του πρωταθλήματος και σε διεθνή αναγνώριση. Επέβαλαν αυστηρή πειθαρχία στους παίκτες τους αρνούμενοι να επιτρέψουν απρεπείς συμπεριφορές απ' αυτούς. Δύο εμπνευσμένοι, με κίνητρα, ευφυείς προπονητές.


1975: Ο αποκλεισμός της Μπαρτσελόνα του Κρόιφ


Την σεζόν 1974-1975, ήταν αδύνατον για την Λιντς, έχοντας κάνει κακό ξεκίνημα στο πρωτάθλημα, να υπερασπιστεί τον τίτλο της. Αποχαιρέτησε σύντομα την προσπάθεια διατήρησης των πρωτείων, τερματίζοντας 9η. Το Κύπελλο Πρωταθλητριών, το όνειρο του Ντον Ρέβι, παρέμενε ο μεγάλος στόχος. Πριν την πρόσληψη του νέου προπονητή, η Λιντς έπρεπε να αντιμετωπίσει την Ζυρίχη στον 1ο γύρο. Στον επαναληπτικό απέναντι στην ομάδα της Ελβετίας, ο Τζίμι Άρμφιλντ, υπό τις ευλογίες του Ντον Ρέβι, ανέλαβε την oμάδα. "Έρχεται κάποια στιγμή στην ζωή σου που πρέπει να πάρεις αποφάσεις. Αυτή είναι μία μεγάλη πρόκληση για μένα. Ποτέ δεν ξέρεις που μπορείς να φτάσεις αν δεν προσπαθήσεις", ήταν οι πρώτες του δηλώσεις. Στην πρώτη του ευρωπαϊκή πρόκληση θα ξεπεράσει εύκολα το εμπόδιο της Ουίπεστ (1-2, 0-3). Στα προημιτελικά η δυνατή Άντερλεχτ εμφανίστηκε κατώτερη των προσδοκιών. Με δύο νίκες (3-0, 1-0) η Λιντς έπεσε στα ημιτελικά, στην "αγκαλιά" της Μπαρτσελόνα. Αποτελούν ξεχωριστή αναφορά στην ιστορία της οι αγώνες με τους "μπλαουγκράνα, που διέθεταν τους δύο "ιπτάμενους Ολλανδούς" στην σύνθεση τους τον Γιόχαν Κρόιφ και τον Γιόχαν Νέσκενς. "Αυτός είναι ο πραγματικός τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών", είχε δηλώσει ο Κρόιφ. Η Μπαρτσελόνα εκείνη την σεζόν είχε βγει από νωρίς εκτός διεκδίκησης του πρωταθλήματος. Μπροστά σε 50.000 φιλάθλους της ο Μπίλι Μπρέμνερ θα ανοίξει το σκορ στον ημιτελικό. Ο πανηγυρισμός του θα εμπνεύσει τον σχεδιαστή που έφτιαξε την προτομή του και δεσπόζει έξω από το "Elland Road".


Η προτομή του Μπίλι Μπρέμνερ


Ο Ασένσι ισοφάρισε για την Μπαρτσελόνα στο δεύτερο ημίχρονο για να δώσει την χαριστική βολή στους Καταλανούς ο Άλαν Κλαρκ, δώδεκα λεπτά πριν την λήξη του αγώνα. "Ο Κρόιφ με απογοήτευσε σήμερα. Είμαι σίγουρος ότι θα δούμε περισσότερα απ' αυτόν στον επαναληπτικό", είχε δηλώσει μετά το ματς ο Τζίμι Άρμφιλντ. Στον επαναληπτικό, ο Πίτερ Λόριμερ έδωσε το προβάδισμα και ο Μάνουελ Κλάρες, ισοφάρισε για την Μπαρτσελόνα. Η Λιντς κράτησε το αποτέλεσμα ενώ στα τελευταία λεπτά έμεινε με δέκα παίκτες λόγω αποβολής του Γκόρντον ΜακΚουίν. Eίχε φτάσει ένα βήμα πριν την κατάκτηση του ποδοσφαιρικού Έβερεστ. Το όνειρο έμεινε ανεκπλήρωτο "Θα πάρουμε το κύπελλο για τον Ντον", δήλωσε ο Μπίλι Μπρέμνερ, μία ήμερα πριν οδηγήσει τους συμπαίκτες του ως αρχηγός στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών απέναντι στην Μπάγερν, στο Παρκ ντε Πρενς. Ο Ντον Ρέβι παρακολούθησε τον τελικό ως τηλεσχολιαστής, Παρέμενε, ωστόσο, ο εκλεκτός των παικτών που θα έδιναν και την ψυχή τους για να κατακτήσουν το κύπελλο μπροστά σε 50.000 θεατές και εκατομμύρια τηλεθεατές. Εννέα παίκτες που αγωνίστηκαν στον τελικό ήταν παίκτες του Ρέβι. Έξι απ' αυτούς (Ρίνεϊ, Μπρέμνερ, Μέντλεϊ, Χάντερ, Λόριμερ, Τζάιλς) είχαν παίξει δέκα χρόνια πριν στον πρώτο ευρωπαϊκό αγώνα της Λιντς. "Μία ημέρα, αυτή η ομάδα θα κυριαρχεί στην Ευρώπη", είχε υποσχεθεί ο Ντον Ρέβι, στο ξεκίνημα της προπονητικής του καριέρας. Η μέρα αυτή είχε έρθει. Στις 28 Μαϊου 1975, το Παρίσι ήταν η ευκαιρία για την Λιντς να σβήσει κάθε αρνητικό και να αναγνωριστεί η μεγαλοπρέπεια της. Ήταν η ευκαιρία ο κόσμος να αλλάξει άποψη γι΄αυτήν. Δυστυχώς η ευκαιρία χάθηκε! Δεν κατάφερε να ξεπεράσει το τελευταίο εμπόδιο και να πατήσει στην κορυφή. Η αυτοκρατορία του Ντον Ρέβι, είχε φτάσει στο τέλος της! Ο Άρμφιλντ αρνήθηκε να επιλέξει στην αρχική 11αδα τον Ντέιβιντ ΜακΚένζι, που είχε σημειώσει 30 γκολ σε 80 συμμετοχές. Δικαιολογήθηκε ότι ήταν η τελευταία ευκαιρία για την "οικογένεια" του Ρέβι, να κατακτήσει το τρόπαιο. Έτσι, άφησε τον ΜακΚένζι στον πάγκο! Αστάθμητος παράγοντας και ανυπέρβλητο εμπόδιο, αποτέλεσε η διαιτησία του Γάλλου Μισέλ Κιταμπτζιάν. Δεν καταλογίστηκε πέναλτι στον Άλαν Κλαρκ σε ανατροπή του Φρανς Μπεκενμπάουερ και ακυρώθηκε κανονικό γκολ του Πίτερ Λόριμερ. Δύο γκολ στα τελευταία είκοσι λεπτά για την Μπάγερν (71' Ροθ, 81' Μίλερ) την ανακήρυξαν πρωταθλήτρια Ευρώπης. Η αντίδραση των Άγγλων οπαδών ήταν ακραία. Ορισμένοι εισέβαλαν στον γήπεδο ενώ πλήθος αντικειμένων εκτοξεύονταν προς τον αγωνιστικό χώρο. Η ΟΥΕΦΑ τιμώρησε την Λιντς με αποκλεισμό από κάθε ευρωπαϊκή διοργάνωση τέσσερα χρόνια αρχικά και δύο χρόνια μετέπειτα, μειώνοντας την ποινή της. Το άγχος και ο φόβος της αποτυχίας είχαν λυγίσει τους παίκτες. Δεν επιβραβεύθηκαν με αυτό που τους άξιζε! Για τους οπαδούς της Λιντς, το Παρίσι θα υπενθυμίζει πάντα την καταραμένη της πλευρά, την στιγμή που της έκλεψαν τη δόξα και το δικαίωμα να περάσει στο πάνθεον των ομάδων που κατέκτησαν το βαρύτιμο τρόπαιο!

https://www.sport24.gr


 

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Οταν η Λίντς ήρθε στο Καραισκάκη (Video)


Πριν από 46 χρόνια (5 Αυγούστου 1972) οι «ερυθρόλευκοι» ύστερα από καταπληκτική εμφάνιση, έφεραν ισοπαλία 2-2, με την κυπελλούχο Αγγλίας Λιντς στο Στάδιο Καραϊσκάκη.

Ο αγώνας έγινε ενώπιον 35.000 θεατών, που παρότρυναν και χειροκροτούσαν – τότε – τους παίκτες του Ολυμπιακού. Το παιχνίδι ήταν φιλικό και ο τεχνικός ηγέτης της πειραϊκής ομάδας, Λάκης Πετρόπουλος, δοκίμαζε την ενδεκάδα που θα… δρομολογούσε για την ποδοσφαιρική σεζόν 1972-1973. Ο Ολυμπιακός είχε στην ομάδα του Νοτιοαμερικανούς και Γάλλους ομογενείς ποδοσφαιριστές, αλλά στον αγώνα με την κυπελλούχο Αγγλίας Λιντς, δεν χρησιμοποιήθηκαν οι Τριαντάφυλλος, Βιέρα, Νικολάου, Γκλέζος.

Ο αθλητικός Τύπος, το ραδιόφωνο και η ελληνική τηλεόραση αλλά και οι απεσταλμένοι του BBC και μεγάλων εφημερίδων της Αγγλίας με κολακευτικά σχόλια αναφέρθηκαν στην ποιότητα του αγώνα. Το πρώτο ημίχρονο έληξε ισόπαλο 0-0 αν και οι δύο ομάδες έχασαν εντυπωσιακές ευκαιρίες να πετύχουν γκολ, με πρώτον (χαμένο) τον Ολυμπιακό. Στο β" ημίχρονο το πρώτο δεκάλεπτο υπήρξε άκαρπο. Το σκορ άνοιξε στο 63′ με καταπληκτικό γκολ του Λοσάντα. Είχε προηγηθεί θαυμάσιος συνδυασμός Γιούτσου – Αργυρούδη και μπαλιά ακριβείας στον πρώην άσο της Πενιαρόλ.

Μέσα σε θύελλα ενθουσιασμού οι παίκτες του Ολυμπιακού συνέχισαν το επιθετικό παιχνίδι. Οι Άγγλοι όμως, εφτά λεπτά μετά το γκολ που δέχτηκαν, ισοφάρισαν με έξυπνο γκολ του Πολ Μέιντλι (70′) ο οποίος με γρήγορη ενέργεια «άδειασε» την άμυνα του Ολυμπιακού και με τρομερό σουτ έστειλε την μπάλα στα δίχτυα του Πολέττι. H Λιντς μετά την ισοφάριση εξακολούθησε να πιέζει τον Ολυμπιακό και ο Τζόουνς (73′) με κεφαλιά δίνει την πρωτοπορία στο σκορ για τους Άγγλους. Σιγή από τους φιλάθλους του Ολυμπιακού αλλά οι παίκτες εντείνουν τις προσπάθειες και κατορθώνουν να ισοφαρίσουν στο 75′.

Ο Δεληκάρης με θεαματική ενέργεια πέρασε στην άμυνα των Άγγλων τροφοδότησε τον Παπαδημητρίου που με δυνατό σουτ ισοφάρισε. Ο διαιτητής Πρωτονοτάριος ήταν πολύ καλός.

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: Πολέττι, Γκαϊτατζής, Περσίδης, Κουρέας, Αγγελής, Συνετόπουλος, Γιούτσος, Δεληκάρης, Αργυρούδης, Λοσάντα, Παπαδημητρίου (80′ Βασιλόπουλος, 79′ Παμπουλής).

ΛΙΝΤΣ: Χάρβεϊ, Ριντ, Τζέρι, Μπνέρμερ, Τζάκι Τσάρλτον, Χάντερ, Λόρινελ, Μέιντλι, Τζόουνς, Τζάιλς (80′ Γιόραθ).



 

Σάββατο, 18 Αυγούστου 2018

Μαρσέλο Μπιέλσα: Ένας τρελός στην Τσάμπιονσιπ





 
 

 
Τρεις περίπου μήνες πριν, ο γενικός διευθυντής της Λιντς, Βίκτορ Όρτα, και ο διευθύνων σύμβουλος της ομάδας, Άνγκους Κίνερ ταξίδεψαν στην Αργεντινή, στο πλαίσιο της αναζήτησης νέου προπονητή. Ο Μαρσέλο Μπιέλσα ήταν ένα από τα ονόματα στη λίστα υποψηφίων που είχαν καταρτίσει. Οι τρεις άνδρες συναντήθηκαν στο Μπουένος Άιρες και μετά από τις τυπικές συστάσεις και χαιρετούρες οι απεσταλμένοι της Λιντς μπήκαν κατ’ευθείαν στο ψητό: “Πόσο καλά γνωρίζεις την Τσάμπιονσιπ;”

Ο Μπιέλσα άνοιξε τον φάκελο με τις σημειώσεις του και άρχισε να αναλύει το πως παρατάχθηκαν και πως τελικά αγωνίστηκαν η Μπόλτον και η Μπάρτον στο μεταξύ τους παιχνίδι την περσινή σεζόν. Πριν προλάβουν οι άνθρωποι της Λιντς να ρωτήσουν κάτι άλλο, ο 63χρονος τεχνικός συνέχισε την ανάλυση του, περιγράφοντας διεξοδικά πως αγωνίστηκαν οι συγκεκριμένες ομάδες σε όλα τα παιχνίδια της Τσάμπιονσιπ! Στη συνέχεια, έβγαλε μερικές ακόμα σημειώσεις και ασχολήθηκε με τις υπόλοιπες ομάδες του πρωταθλήματος, εξετάζοντας κάθε διαφορετική τακτική που χρησιμοποίησαν καθ’όλη τη διάρκεια της χρονιάς και παραθέτοντας αναλυτικά στατιστικά για το πόσο πετυχημένο αποδείχτηκε κάθε φορά ένα σύστημα. Όταν επιτέλους τέλειωσε τον μονόλογο του, οι άνθρωποι της Λιντς απλά κοιτάχτηκαν και, χωρίς να πούνε κουβέντα, συμφώνησαν πως δεν χρειάζεται να δούνε κανέναν άλλο υποψήφιο.




Ο Μαρσέλο Μπιέλσα δεν έχει δουλέψει ποτέ ξανά στην Αγγλία. Αλλά αυτό δεν λέει απολύτως τίποτα. Ο Αργεντινός παρακολουθεί (και αναλύει) ποδοσφαιρικούς αγώνες με ακραίους ρυθμούς. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, από τη στιγμή που οι απεσταλμένοι των Άγγλων επικοινώνησαν μαζί του για να κλείσουν το ραντεβού μέχρι την επόμενη μέρα, όταν και πραγματοποιήθηκε η κρίσιμη συνάντηση, ο Μπιέλσα παρακολούθησε 7 παιχνίδια της περσινής Λιντς. Μέχρι τη μέρα που πάτησε για πρώτη φορά το πόδι του στην Αγγλία είχε δει και μελετήσει διεξοδικά όλα τα περσινά της παιχνίδια, ακόμα και τα φιλικά του καλοκαιριού.

Κάποιοι θα τον χαρακτήριζαν “τελειομανή”, κάποιοι άλλοι απλά “τρελό”. Το δεύτερο προτιμήθηκε από την πλειοψηφία και ο Μπιέλσα κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στην πιάτσα με αυτό το παρατσούκλι. Η αλήθεια είναι ότι δεν προσπαθεί και ιδιαίτερα να το αποχωριστεί. Μιλώντας για τη θητεία του στην Αθλέτικ Μπιλμπάο ένας Ισπανός δημοσιογράφος, που καλύπτει το ρεπορτάζ της ομάδας των Βάσκων, αποκάλυψε πως αργά τη νύχτα, συνήθως μετά τα μεσάνυχτα, ο Αργεντινός έβγαινε μόνος του βόλτα στην πόλη, ακόμα και στους ζόρικους χειμωνιάτικους μήνες. Φορώντας την κλασική φόρμα της Αθλέτικ, περπατούσε για χιλιόμετρα με κατεύθυνση τα περίχωρα. Εκεί σε ένα παλιό αγρόκτημα συναντούσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι Ισπανών, με τους οποίους είχε γνωριστεί τυχαία. Οι οικοδεσπότες ετοίμαζαν φαγητό (συνήθως φασόλια ή τσορίθο) και ο Μπιέλσα τους έκανε παρέα, ακούγοντας με τις ώρες τις ιστορίες τους δίπλα στη φωτιά.

Αυτή φυσικά δεν είναι η μόνη ‘περίεργη’ ιστορία από τη ζωή του. Η λίστα είναι ατέλειωτη. Οι άνθρωποι της Λιντς ανακάλυψαν τις παραξενιές του νέου τους προπονητή πολύ σύντομα. Πριν καν κλείσει ένα μήνα στην Αγγλία, ο Μπιέλσα ζήτησε να μάθει πόσες ώρες δουλειάς χρειάζεται στο περίπου ένας μέσος οπαδός για να μπορέσει να αγοράσει ένα εισιτήριο για να παρακολουθήσει την ομάδα του. Όταν οι Άγγλοι του είπαν πως η απάντηση είναι “περίπου 3 ώρες”, κάλεσε τους παίκτες του και τους έβαλε να μαζεύουν σκουπίδια γύρω από το προπονητικό κέντρο για 3 ώρες, θέλοντας να καταλάβουν και να εκτιμήσουν τον κόπο που κάνει ένας απλός οπαδός για να μπορεί να δει την αγαπημένη του ομάδα.



Η ιστορία κυκλοφόρησε άμεσα παντού αλλά οι οπαδοί της Λιντς δεν χρειαζόταν το συγκεκριμένο ρεπορτάζ για να ερωτευτούν τον νέο τους προπονητή. Το είχαν κάνει πριν καν πατήσει το πόδι του στην πόλη! Μέσα στις πρώτες δυο μέρες από την ανακοίνωση της συμφωνίας με τον Μπιέλσα, η ομάδα πούλησε 500 νέα διαρκείας, ένα νούμερο που πολλαπλασιάστηκε τις επόμενες μέρες. Δυο σχεδόν μήνες μετά η ευφορία των φίλων της Λιντς όχι μόνο δεν έχει κοπάσει αλλά έχει πλησιάσει επίπεδα λατρείας. Ακόμα και οι πιο απλές ενέργειες του Αργεντινού, όπως το ότι πήγε τη Δευτέρα να παρακολουθήσει έναν αγώνα της U-23, προκαλούν κύμα ενθουσιασμού στις τάξεις των φιλάθλων. O λόγος φυσικά δεν βρίσκεται μόνο στην αύρα και τη διαφορετικότητα του Μπιέλσα.

Η Λιντς έχει ξεκινήσει εντυπωσιακά τη σεζόν μετρώντας 4 νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, ένα στατιστικό που είχε να εμφανιστεί στο Έλαντ Ρόουντ από το 1974! Κι αν η νίκη επί της Μπόλτον μεσοβδόμαδα για το Λιγκ Καπ δεν θεωρείται κάτι τρομερό, τα δυο ‘τρίποντα’ στο πρωτάθλημα ήρθαν πέρα από κάθε προσδοκία. Η ομάδα του Μπιέλσα κέρδισε δυο αντιπάλους που πριν την έναρξη της σεζόν συμπεριλαμβανόταν στα φαβορί για την άνοδο και το έκανε όχι απλά εύκολα (3-1 τη Στόουκ εντός και 4-1 τη Ντέρμπι εκτός) αλλά παίζοντας κατά διαστήματα και εξαιρετικό, ειδικά για την εποχή, ποδόσφαιρο.

 Με ατέλειωτο τρέξιμο και πρέσινγκ, προσπάθεια για στρωτό ποδόσφαιρο κατοχής, ικανοποιητικούς αυτοματισμούς και αρκετές ευκαιρίες, η Λιντς ξεχώρισε σε τέτοιο βαθμό στα πρώτα δυο ματς της Τσάμπιονσιπ που σκαρφάλωσε ήδη στην πρώτη θέση των φαβορί για άνοδο! Η μεταμόρφωση της ομάδας οφείλεται αποκλειστικά στη δουλειά του Αργεντινού, αφού στα δυο πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος η Λιντς είχε στη βασική της 11αδα μόνο έναν παίκτη που ήρθε φέτος το καλοκαίρι, τον Μπάρι Ντάγκλας. Ο Μπιέλσα ανέλαβε ένα μετριότατο σύνολο που πέρσι τερμάτισε κάτω από τη μέση της βαθμολογίας και δεν έκανε ούτε ένα διπλό μέσα στο 2018 και το μετέτρεψε με ψυχολογική τόνωση και σκληρή δουλειά (τριπλές προπονήσεις και ατέλειωτες ώρες παραμονής στο προπονητικό κέντρο κάθε μέρα – δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπιέλσα ζήτησε να τοποθετηθεί στο γραφείο του και ένα κρεβάτι) σε μια ομάδα που στα πρώτα της ματς κυριαρχεί στον αγωνιστικό χώρο, ανεξαρτήτως αντιπάλου, και σκοράρει εύκολα. Την ώρα που μεγάλο μέρος του κόσμου της ομάδας κάνει όνειρα για επιστροφή της στα χρόνια της δόξας και των επιτυχιών, ο Μπιέλσα παραμένει απόλυτα προσγειωμένος και ψύχραιμος. Παρακολουθώντας τα παιχνίδια καθισμένος σ’έναν τεράστιο αναποδογυρισμένο μπλε κουβά (ο οποίος έχει γίνει τόσο διάσημος που στα γραφεία της Λιντς έσκασαν οι πρώτες προσφορές από εταιρείες που θέλουν να διαφημιστούν πάνω του!), ο ‘Λόκο’ αποφεύγει τις ακραίες χειρονομίες, πανηγυρίζοντας ακόμα και τα γκολ με αξιοθαύμαστη ψυχραιμία.



Σε κάθε συνάντηση του με τους δημοσιογράφους τις τελευταίες μέρες τονίζει ότι είναι πάρα πολύ νωρίς για συμπεράσματα και προβλέψεις. Ξέρει άλλωστε πολύ καλά πως και στο παρελθόν οι ομάδες του έχουν κάνει δυνατά ξεκινήματα, τα οποία όμως δεν συνοδεύτηκαν από εξίσου καλά τελειώματα. Όσοι γνωρίζουν καλά τη σταδιοδρομία του και θυμούνται και τις αρκετές αποτυχίες του, καταλαβαίνουν ότι είναι πάρα πολύ νωρίς για να προβλέψει κανείς την έκβαση της σεζόν, αφού εκτός από μια πολύ πιθανή αγωνιστική κοιλιά, υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο ο “γερο-παράξενος” Μπιέλσα να χαλαστεί οποιαδήποτε στιγμή με κάτι που δεν μπορεί να φανταστεί κανείς.

Μέχρι να φτάσει όμως εκείνη η στιγμή, στο Λιντς απολαμβάνουν τις χαρούμενες αυτές μέρες και ονειρεύονται την εποχή που θα επιστρέψουν στην Πρέμιερ Λιγκ, από την οποία απουσιάζουν απ’το 2004. Το ταμείο της ομάδας θα γίνει φυσικά τον Μάιο και τότε θα φανεί αν ο Μαρσέλο Μπιέλσα θα μπορεί να χρησιμοποιήσει ξανά τη δήλωση που χαρακτηρίζει όλη την καριέρα του: “Ένας άνθρωπος με νέες ιδέες θεωρείται τρελός μέχρι οι ιδέες του να θριαμβεύσουν”

https://blog.stoiximan.gr/marcelo-bielsa-leeds/
 

Ήρθε η Leeds United

Ποια ιστορία κρύβεται κάτω από τον τελικό Κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης το 1973 ανάμεσα στη μεγάλη ομάδα των «Παγονιών» της Leeds United και των «Rosoneri» επί τάπητος της «νύμφης του Θερμαϊκού».



Την 16η Μαίου 1973, ημέρα Τετάρτη, A.C. Milan και Leeds United «διασταύρωναν τα ξίφη» τους στο Καυτανζόγλειο Στάδιο της Θεσσαλονίκης για τον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης.

Μια Leeds United που περνούσε εκείνη την περίοδο από… χίλια μύρια κύματα. Οι «πληγές» των «Peackocks» ήταν πολλές. Είχαν γνωρίσει ίσως την πιο ντροπιαστική ήττα της στον τελικό του FA Cup από την Sunderland -ομάδα τότε δεύτερης κατηγορίας- με σκορ 1-0.

O μεγάλος προπονητής της ομάδας, Don Revie, «φλέρταρε» με την θέση του προπονητή στην Everton, έχοντας δηλώσει πως ίσως ήταν το τελευταίο του παιχνίδι στον πάγκο της ομάδας του Yorkshire. Τρίτο και -ίσως- μεγαλύτερο ανοιχτό μέτωπο ήταν η απώλεια τριών εκ τω κορυφαίων ποδοσφαιριστών που υπήρχαν στο ρόστερ της ομάδας.

Johnny Giles και Billy Bremner δεν είχαν το δικαίωμα συμμετοχής λόγω τιμωρίας που κουβαλούσαν από τον ημιτελικό με την Hajduk Split με τον Allan Clarke να είναι επίσης εκτός λόγω τραυματισμού. Πιο σημαντική, όπως γίνεται αντιληπτό, ήταν αυτή του θρύλου της ομάδας, του Billy Bremner.


Έχοντας τα εν λόγω μειονεκτήματα, ο Revie δεν είχε άλλη επιλογή από το να χρησιμοποιήσει στην αρχική ενδεκάδα παίκτες που είχε στο «ψυγείο». Ευκαιρίες, λοιπόν, δόθηκαν στον Mick Bates που πήρε τη θέση του Bremner, o Terry Yorath ήρθε να παίξει ως μια «σκούπα» του Clarke όντας μαζί με Joe Jordan στην κορυφή. Η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η χρήση του Frank Gray, που έκανε το ντεμπούτο του στα ευρωπαϊκά κύπελλα.

Η ήττα στο FA Cup φαίνεται πως ήταν γραμμένο στην… μοίρα, όπως και ο τελικός εναντίον της Milan, για πιο «σκοτεινούς» αυτή τη φορά, λόγους…

Από την αρχή του παιχνιδιού, ο άρχων της αναμέτρησης, Χρήστος Μίχας, έδειξε το το διαθέσεις είχε για το παιχνίδι, δίνοντας αμφισβητούμενο φάουλ στην Milan, από το οποίο προήλθε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης στο πέμπτο λεπτό από τον Chiarugi. Ο Άγγλος σχολιαστής, Barry Davies, περιέγραφε αποχαυνωμένος το ιταλικό τέρμα.



Δεν ήταν μόνο οι αποφάσεις του Έλληνα διαιτητή εναντίον της Leeds, αλλά το γεγονός ότι οι παίκτες της Milan δεν δίσταζαν να χτυπήσουν στο… ψαχνό τους αντιπάλους τους. Η Leeds πήρε τα πάνω της πιέζοντας τους Ιταλούς, με την πτώση του Mick Jones στο «κουτί» να περνά απαρατήρητη από τον Έλληνα διαιτητή. Το πλήθος, η πλειοψηφία του οποίου σύμφωνα με μαρτυρίες υποστήριζε τους Άγγλους, αποδοκίμαζε.

Με τους -τυπικά- φιλοξενούμενους να νιώθουν ήδη εξαπατημένοι, ο Yorath αποφασίζει να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, κάνοντας ένα πολύ σκληρό φάουλ στον Ιταλό σκορερ, Chiarugi, κάνοντας στη συνέχεια χειρονομίες προς τη πλευρά παικτών της Milan. Παραδόξως, ο μόνος που παρατηρήθηκε με κίτρινη ήταν ο Peter Lorimer για διαμαρτυρία.





Η εικόνα της Leeds ήταν πολύ καλή, παρά τις συνθήκες, με το μόνο που σχολίαζε αρνητικά ο αγγλικός τύπος για την ομάδα του Revie ήταν οι μπλούζες που φορούσαν με το γνωστό “V”. Η παρουσία των Άγγλων στις κερκίδες ήταν κάτι παραπάνω από αισθητή, βοηθώντας την ομάδα στο φτωχό ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου.

Στο 54′ ο Gordon McQueen πήρε τη θέση του Frank Gray. Ο Σκωτσέζος ήταν ένας παίκτης που μπορούσε να βοηθήσει την ομάδα του επιθετικά, τόσο στην ανάπτυξη όσο και στο αποτέλεσμα. Ο διαιτητής αρνήθηκε -όπως λέγεται- δύο καθαρά πέναλτι, το ένα μετά από σέντρα του McQueen βρήκε σε χέρι παίκτη της Milan και το δεύτερο όταν ο Jones «ισοπεδώθηκε» εντός περιοχής.




Με την κλεψύδρα σιγά-σιγά να τελειώνει και την απογοήτευση να είναι εμφανής, το παιχνίδι έγινε ροντέο με τον Hunter να δέχεται κλωτσιά από τον Gianni Rivera με τον Άγγλο να «απαντάει» στον Ιταλό και τον Ricardo Sogliano να χτυπάει με τη σειρά του τον Hunter που δέχτηκε κόκκινη κάρτα.

Δευτερόλεπτα αργότερα, έρχεται το τελικό σφύριγμα με το ελληνικό κοινό να αποδοκιμάζει. Την ώρα της απονομής ο Barry Davies δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του σχολιάζοντας:

«Ένας αγώνας που έγινε σωματική μάχη, χτυπήματα, γροθιές και καμία διαφήμιση για το ποδόσφαιρο… Ότι και αν έχω προσπαθήσει με την Leeds από το 1970, δεν το έχω ξαναζήσει αυτό.»


Οι Άγγλοι αποχώρησαν από τον αγωνιστικό χώρο με «standing ovation», κάνοντας το γύρο του θριάμβου στο Καυτανζόγλειο! Έτσι, τα «παγόνια» έγιναν πολύ αγαπητά στο ευρύ ελληνικό, ποδοσφαιρικό κοινό.




Μετά το παιχνίδια, η έφεση προς την UEFA από την διοίκηση του Βρετανικού συλλόγου απορρίφθηκε, ενώ αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια, ο ευρωβουλευτής του Yorkshire, Richard Corbett, υπέβαλε αίτηση προς την UEFA για αντιστροφή ανάθεσης της νίκης στην A.C. Milan.

Θεατές: 40.154

A.C. Milan (Nereo Rocco):
Villiam Vecchi, Giuseppe Sabadini, Giulio Zignoli, Angelo Anquilletti, Maurizio Turone, Roberto Rosato (Dario Dolci 59′), Gianni Rivera, Romeo Benetti, Riccardo Sogliano, Alberto Bigon, Luciano Chiarugi

Leeds United (Don Revie):
David Harvey, Paul Reaney, Trevor Cherry, Mick Bates, Paul Madeley, Norman Hunter (κόκκινη κάρτα 89′), Frank Gray (Gordon McQueen 54′), Terry Yorath, Peter Lorimer, Joe Jordan, Mick Jones
Αναπληρωματικοί: Chris Galvin


Το βίντεο του αγώνα:


 
 
Η πορεία προς τον τελικό
 
First Round Turkey Ankaragücü 1–1 (A)
1–0 Elland Road
 
Second Round East Germany Carl Zeiss Jena 0–0 (A)
2–0 Elland Road
 
Quarter-Final Romania Rapid Bucureşti 5–0 Elland Road
3–1 (A)
 
Semi-Final Socialist Federal Republic of Yugoslavia Hajduk Split 1–0 Elland Road
0–0 (A)
 
Final Italy Milan 0–1 Kaftanzoglio Stadium, Thessaloniki
 

https://eyap.gr/irthe-i-leeds-united-se-leo/


 

Κάνει... μαγικά στη Λιντς ο Μπιέλσα

Με το απόλυτο συνέχισε στη φετινή Τσάμπιονσιπ η Λιντς του Μαρσέλο Μπιέλσα, με τον el loco να γίνεται ο πρώτος προπονητής στην ιστορία του κλαμπ που παίρνει μόνο νίκες στα τέσσερα πρώτα ματς της θητείας του στον πάγκο σε όλες τις διοργανώσεις, μετά και το 2-0 επί της Ρόδεραμ.

 

Μπροστα σε 33699 φιλαθλους και σκορερ τους L Ayling (49), K Roofe (71) συνεχισε τις νίκες η Leeds United.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

Ο Μπιέλσα κέρδισε τον Λάμπαρντ! (video)

Μισητοί αντίπαλοι! Προπονητές Λάμπαρντ και Μπιέλσα. Και οι δύο με νίκη στην πρεμιέρα. Η μονομαχία του Πράιντ Παρκ ανάμεσα στην Ντέρμπι Κάουντι και την Λιντς είχε ενδιαφέροντα στοιχεία αλλά νικήτρια την Λιντς Γιουνάιτεντ... δίκαια (4-1)!

Παρά τον ενθουσιασμό των γηπεδούχων, που είχαν και την πρώτη ευκαιρία στο ματς με τον Μάουντ στο 3ο λεπτό η Λίντς πήρε το προβάδισμα. Με ένα άπιαστο σουτ ο Κλιχ νίκησε τον Κάρσον και έγραψε το 0-1!

Ακολούθησαν δύο πανέμορφα γκολ! Η ισοφάριση με φάουλ του Λόρενς και η άμεση αντίδραση με ωραία συνεργασία των Ντάγκλας-Αλιόσκι και σκόρερ τον Ρουφ για το 1-2 της Λιντς.

Η ομάδα του Μαρσέλο Μπιέλσα χτύπησε στα αμυντικά προβλήματα της Ντέρμπι Κάουντι μπροστά από τα δύο στόπερ και θα μπορούσε να πετύχει κι άλλα γκολ... και το έκανε στο δεύτερο ημίχρονο!

Παρά τις δύο φάσεις των γηπεδούχων με την εκκίνηση του δευτέρου ημιχρόνου η Λιντς σκόραρε. Έκανε το 1-3 με τον Ρουφ στο 60ο λεπτό και το 1-4 με τον Αλιόσκι στο 64ο λεπτό και καπού εκεί οι φιλοξενούμενοι έριξαν ταχύτητα. Η Ντέρμπι Κάουντι δεν βρήκε ευκαιρίες.

Η ομάδα του Μαρσέλο Μπιέλσα έκανε το 2 στα 2 και μάλιστα έχει σκοράρει επτά φορές σε δύο παιχνίδια. Από την άλλη πλευρά ο Φρανκ Λάμπαρντ έχει αρκετή και σκληρή δουλειά για να χτίσει την Ντάρμπι Κάουντι που έχει σκεφτεί!

Πατήστε τον παρακάτω συνδεσμο για να δειτε τα γκολ.


http://www.novasports.gr/podosfairo/agglia/championship/article/400504/o-bielsa-kerdise-ton-labard-video/

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Διέσυρε την Ντέρμπι η Λιντς

Με μία ακόμη νίκη συνέχισε στην φετινή Τσάμπιονσιπ η Λιντς, που διέσυρε εκτός έδρας την Ντέρμπι με σκορ 4-1. Πήρε την πρώτη της νίκη -με εντυπωσιακό τρόπο- μετά τον υποβιβασμό της στην Τσάμπιονσιπ η Γουέστ Μπρομ, στην κορυφή του πίνακα η Μίντλεσμπρο.
 
Στο παιχνίδι που έκλεισε την αυλαία της ημέρας, η ομάδα του Μαρσέλο Μπιέλσα χρειάστηκε 21 λεπτά για να πετύχει δύο τέρματα, με το επιθετικό ποδόσφαιρο του «Τρελού» να αποδίδει καρπούς και να ακυρώνει την ισοφάριση εκείνης του Φρανκ Λάμπαρντ που στο 12’ έφερε προσωρινά το ματς στα ίσα. Τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους στο δεύτερο ημίχρονο, με το 2-1 να μετατρέπεται σε 4-1 που ήταν και το τελικό σκορ.
Νωρίτερα, στο πιο χορταστικό ματς της ημέρας η Γουέστ Μπρομ δυσκολεύτηκε αρκετά αλλά με κύριο πρωταγωνιστή τον Τζέι Ροντρίγκες ανέτρεψε το εις βάρος της 1-0 και με ακόμη ένα τέρμα του Χάρβι Μπαρνς βρέθηκε να προηγείται 3-1. Οι γηπεδούχοι δεν το έβαλαν κάτω, όμως το μόνο που κατάφερναν ήταν να μειώνουν, αφού στο 3-2 του Πούκι απάντησε ο Ρόμπσον-Κανού (4-2). Ο Χάνλι βρήκε και αυτός το βάθος της εστίας στο τελευταίο δεκάλεπτο, αλλά το γκολ του αποδείχθηκε πως δεν ήταν αρκετό.
Σε ένα άλλο εντυπωσιακό ματς, η Άστον Βίλα ξεπέρασε το εμπόδιο της Γουίγκαν με ανατροπή μιας και ενώ βρέθηκε να χάνει 2-1 (σ.σ επίσης με ανατροπή), με τον Μπγιάρνασον να σκοράρει στα τελευταία δευτερόλεπτα και να προσθέτει ακόμη ένα τέρμα (σ.σ τελικό 3-2) στο αυτογκόλ του Ντάκλεϊ με το οποίο είχε γίνει το 2-2 από το 63ο λεπτό. Μαζί με τους «χωριάτες» και την Λιντς, το μάξιμουμ βαθμών μετά από δύο αγώνες πήρε και η Σουόνσι, με το ισχνό 1-0 επί της Πρέστον.
Αναλυτικά τα αποτελέσματα:
Άστον Βίλα – Γουίγκαν 3-2
Μπλάκμπερν – Μίλγουολ 0-0
Μπόλτον – Μπρίστολ Σίτι 2-2
Μίντλεσμπρο – Μπέρμιγχαμ 1-0
Νόριτς – Γουέστ Μπρομ 3-4
Νότιγχαμ Φόρεστ – Ρέντινγκ 1-0
ΚΠΡ – Σέφιλντ Γιουνάιτεντ 1-2
Ρόδεραμ – Ίπσουιτς 1-0
Σέφιλντ Γουένσντεϊ – Χαλ 1-1
Στόουκ – Μπρέντφορντ 1-1
Σουόνσι – Πρέστον 1-0
Ντέρμπι – Λιντς 1-4
 

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018

Το Έλαντ Ρόουντ... ζωντανεύει ξανά!

Πρόκειται, ίσως, για τον μεγαλύτερο ... κοιμώμενο γίγαντα της ποδοσφαιρικής Αγγλίας. Κι όμως, φέτος, δείχνει σημάδια αφύπνισης. Ο Μαρσέλο Μπιέλσα είναι το «ξυπνητήρι» και το FourFourTwo του gazzetta.gr καμαρώνει τη Λιντς που παρουσιάζει το πιο πειστικό πρόσωπο των τελευταίων 15 ετών, για το κυνήγι της ανόδου. Γράφει ο Κώστας Ζάλιαρης

 
Η συμφωνία με τον Μαρσέλσο Μπιέλσα για την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας, σχολιάζεται ως μια εκ των πιο εντυπωσιακών και ενδιαφέροντων deal που έγιναν στο Νησί τη θερινή μεταγραφική περίοδο.

Πέρα από τις προσθήκες στα ρόστερ των μεγάλων κλαμπ και πέρα από την ενίσχυση του δυναμικού των συλλόγων στο πιο δύσκολο, πιο ανταγωνιστικό και πιο ενθουσιώδες πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας στον κόσμο, αυτό της Championship, το πρόσωπο στην άκρη του πάγκου των «παγωνιών», εξ αρχής προκάλεσε ένα κύμα αισιοδοξίας και ελπίδας στον κόσμο της ομάδας.
Από το 2004, όταν και υποβιβάστηκε από την Premier League, η ιστορική Λιντς δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει στα μεγάλα «σαλόνια». Κατά καιρούς, έμπλεξε με απατεώνες, με ανθρώπους που μόνο κακό έκαναν και δεν βοήθησαν καθόλου στην προσπάθεια της ολικής επαναφοράς που επιχειρείται σε κάθε σεζόν και κάθε φορά ολοκληρώνεται με ανεπιτυχές αποτέλεσμα.

Φέτος, τα πράγματα δείχνουν πολύ διαφορετικά. Στην άκρη του πάγκου, υπάρχει ένας άνθρωπος που καλά – καλά δεν γνωρίζει την αγγλική γλώσσα κι όμως το βιογραφικό του, η φιλοσοφία του γύρω από το ποδόσφαιρο και οι μέθοδοί του, απολαμβάνουν αναγνώριση κι εκτίμηση. Κάπως έτσι συμβαίνει ήδη και στο εσωτερικό της Λιντς.




Μια χαρακτηριστική στιγμή από τις πρώτες του ημέρες στο προπονητικό κέντρο της ομάδας, είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς πόσο διαφορετικά βλέπει τα πράγματα ο Μπιέλσα. Αντικρίζοντας ένα σημάδι από παπούτσι σε τοίχο εντός του κτιρίου των εγκαταστάσεων, ρώτησε γιατί υπάρχει εκεί, πήρε την απάντηση πως απλά κάποιος ακούμπησε για να στηριχθεί δίχως να το καταλάβει και ο Αργεντινός αποκρίθηκε: «Ανεπίτρεπτο! Δεν είχε το μυαλό του στη δουλειά και δεν ήταν συγκεντρωμένος αυτός που το έκανε».

Κάπως έτσι εξηγείται και το γεγονός πως οι ποδοσφαιριστές της Λιντς βρίσκονται πλέον από νωρίς το πρωί στο προπονητικό κέντρο και φεύγουν αργά το απόγευμα. Κάπως έτσι, επίσης, εξηγείται γιατί ο Μπιέλσα έδωσε εντολή να τοποθετηθεί ένα κρεβάτι στο γραφείο του, όπου περνάει το μεγαλύτερο κομμάτι της ημέρας και προσπαθεί να προετοιμάσει την ομάδα που θα θέλουν να βλέπουν οι οπαδοί της.

Η πρεμιέρα της Championship, βρήκε τα «παγώνια» να κοντράρονται με τη Στόουκ του Γκάρι Ρόουετ. Οι «πότερς» υποβιβάστηκαν από την Premier και αυτομάτως παίρνουν τίτλο φαβορί για τη διεκδίκηση της άμεσης επιστροφής, ωστόσο, έγιναν το πρώτο «θύμα» της... αλλιώτικης κατάστασης που θα επικρατεί φέτος στο «Έλαντ Ρόουντ». Sold Out, εορταστικό κλίμα, ένα γήπεδο που «έβραζε», κόσμος που είχε γεμίσει ασφυκτικά τις εξέδρες περιμένοντας τις πρώτες ενδείξεις της Λιντς σε επίσημο ματς και αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός, τότε το σύνολο του Μπιέλσα πέτυχε ήδη πάρα πολλά.

Οι 34.126 οπαδοί που έδωσαν το «παρών» στην αναμέτρηση με τη Στόουκ, μπορούν να δηλώνουν περήφανοι καθώς επρόκειτο για τον μεγαλύτερο αριθμό που έχει καταγραφεί σε πρεμιέρα στο «Έλαντ Ρόουντ» από το 2003, ενώ, το 3-1 επί των πρόσφατα υποβιβασθέντων, ήταν η μεγαλύτερη σε εύρος νίκη των «παγωνιών» από το 2002, όταν τότε, στην Premier League, είχε σημειωθεί ευρεία επικράτηση επί της Μάντσεστερ Σίτι (σε πολύ διαφορετικές εποχές για τους «πολίτες») με το τελικό 3-0.

Σε κάθε γκολ της Λιντς, το απόγευμα της Κυριακής, το γήπεδο σειόταν, οι ποδοσφαιριστές το γιόρταζαν με την ψυχή τους, όμως ο Μαρσέλο Μπιέλσα, καθισμένος λίγο πιο μπροστά από τον πάγκο του, απλά σημείωνε όσα έβλεπε για να τα δουλέψει από την επόμενη, κιόλας, μέρα στο Thorp Arch. Δίχως την παραμικρή αντίδραση σε αυτό που βίωνε εκείνη τη στιγμή ο κόσμος δίπλα στην ομάδα, ο Αργεντινός τεχνικός ή αλλιώς «el loco», παρέμενε απόλυτα συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος στη δουλειά του. Όπως ακριβώς θέλει να βλέπει τους παίκτες του.

Ο άνθρωπος από τον οποίο έχουν επιρροές κορυφαίοι προπονητές όπως ο Πεπ Γκουαρδιόλα, ο Ντιέγκο Σιμεόνε ή ακόμα και ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο (τον οποίο μάλιστα ο Μπιέλσα είχε πάρει στη Νιούελς Ολντ Μπόις στην ηλικία των 14 ετών για τη στελέχωση της άμυνας), είναι η αιτία για την οποία οι οπαδοί φτάνουν σε σημείο να υπερβάλουν και να μιλήσουν για στιγμές, όμοιες των οποίων ουδείς μπορεί να φέρει στη μνήμη του εύκολα από το παρελθόν.

Με τον Μπάρι Ντάγλκας από τη Στόουκ, περσινό πρώτο σε ασίστ, σερβίροντας μάλιστα γκολ στον Κούπερ από την έναρξη του φετινού πρωταθλήματος, με τον Λιούις Μπέικερ από την Τσέλσι για την επίθεση, με τον νεαρό να χάνει και λεφτά αλλά να θέλει να παίξει για τα «παγώνια» και τους Μπλάκμαν (γκολκίπερ, επίσης από την Τσέλσι) και Τζακ Χάρισον (από τη Μάντσεστερ Σίτι), ο «el loco» σκορπά ελπίδα. Κι όχι μόνο στα λόγια ή στα... previews για την αγωνιστική περίοδο που ήδη άνοιξε την αυλαία στις μικρές κατηγορίες ποδοσφαίρου της Αγγλίας. Στις πράξεις. Αυτές που φανέρωσε η Λιντς στο πρώτο παιχνίδι της σεζόν.

Τη μέρα που το «Έλαντ Ρόουντ», φάνηκε να... ζωντανεύει ξανά και ο «κοιμώμενος γίγαντας» να έχει ξυπνήσει για τα καλά!

Υ.Γ. Η ιδιαίτερη συνέντευξη του Μπιέλσα στο flash interview αμέσως μετά το παιχνίδι με τους «πότερς» και η προσπάθειά του να μιλήσει αγγλικά, αφού πρώτα του είχε ψιθυρίσει την απάντηση ο μεταφραστής του ώστε να μην κάνει κάποιο λάθος και να μιλήσει σωστά, μόνο άξια συγχαρητηρίων είναι. Ο Αργεντινός, δεν προσπαθεί απλά να φτιάξει μια ομάδα που έχει ταλαιπωρηθεί μακριά από τη λαμπερή Premier τα τελευταία χρόνια, αλλά προσπαθεί να μπει για τα καλά στο πετσί του ρόλου, να μάθει τη γλώσσα της χώρας στην οποία επέλεξε να εργαστεί και να αφομοιώσει στοιχεία του νέου πολιτισμού που βρήκε επί αγγλικού εδάφους.

http://www.gazzetta.gr/fourfourtwo/afieromata/article/1257774/elant-rooynt-zontaneyei-xana